امسال نیز از همان اوایل نزدیک شدن به روز 16 اذر دیدییم که چگونه جنبش دانشجویی در سراسر محیطهای دانشگاهی  ایران با تب و تابی افزونتر در متن تحولات سیاسی ایران خود را برای بر پایی هرچه رادیکالتر و باشکوه و پرتوانتر مراسمی اماده میکرد تا که مهری از به پس راندن تاریخی خود را بر پیشانی  حکومت خود کامه و ضد انسانی قرون وسطایی رژیم جمهوری اسلامی در اذر سال 1386بکوبد، که هر ساله با  ابعاد و اشکال وسیعتری از حدادی ابزارهای سرکوب خواسته  سد راه ازادیخواهی و برابری طلبی نسلی از جوانان ترقیخواه و تشنه ازادی باشد.

فعالین و پیشروان چپ جنبش دانشجوی ایران با اگاهی  و تجاربی که بخصوص در این سالهای اخیر از مبارزات خود و دیگر جنبشهای اجتماعی و در راس همه جنبش طبقه کارگر جهت  تحقق خواستها و مطالبات خود در برابر رژیم  کسب نموده، توانست در بخشی عمده از دانشگاههای ایران رسالت جنبش دانشجویی را بیشتر در جهت ارتقای کیفی طرح خواستها و جایگاهی که دانشگاه  میرود تا نقش برجسته تر خود را در مبارزه بر ضد رژیم سرمایه داری و سرنگونی ان سازمان بخشد به نمایش دراورد.

اگر چه از همان روزهای نخست در 10 اذر تا 13 اذر رژیم در سازماندهی نیروهای امنیتی وابسته به اطلاعات بگونه ای سراسیمه در خیابانها و میادین شهرها و محاصره محوطه های دانشگاهها و با هراس و نگرانی پرسه زدند و تحرکات دانشجویان و مردم را  پایدند، اما این فضای رعب و  وحشتها بر پیشبرد برنامه ای که دانشجویان جهت برگزاری  مراسم تدارک دیده بودند سایه انداز نشد. و باوجود انکه مراسم یاد بود 16 اذر در دانشگاه تهران در روز 11 اذر به دستگیری مهدی گرایلو، بهروز کریمی زاده، انوشه آزادفر، الناز جمشیدی و احسان آزادفر از فعالین جنبش دانشجویی منجر شد و رژیم  به بنحوی میخواست از حرکات دیگر فعالین و پیشروان این عرصه در دیگر  نقاط ایران زهر چشمی گرفته باشد.اما  برپایی مراسمهای باشکوه و بزرگتر بمناسبت روز 16 اذر دانشگاهها از جمله دانشگاه شیراز و اصفهان و سنندج و بابلسر و  تبریز و همدان و کرمانشاه با گامهای هر چه استوارتر طرحهای رژیم را نقش براب کرد. صدور اطلاعیه ها و بیانیه های دانشجویی  بیشتر  خواستها و مطالبات با خصلت چپ و رادیکال را در بر گرفته بود. دگر باره این جنبش شعارهای  پیروزی خود را در وحدت هر چه بیشتر و  یکپارچه تر  با جنبش کارگری ایران با شعار و پلاکاردهای " جنش دانشجویی و جنبش زنان متحد جنبش کارگری " و " سوسیالیسم یا بربریت " به گوش جهانیان رساند. و با دادن  شعارهای: "ازادی ، برابری" ،" نه به حجاب " ، " لغو اپارتاید جنسی"،" دانشگاه پادگان نیست" ، "مرده باد اصلاحات زنده باد انقلاب" ، " زندانی کارگری ازاد باید گردد"، "بازداشت، شکنجه و ترور فعالین اجتماعی محکوم است" ، "طرح امنیت اجتماعی یا تشدید سرکوب مردم"، تشکل مستقل  حق انکار ناپذیر دانشجو " و " زندانی سیاسی ازاد باید گردد"  اتحاد و همبستگی هر چه گسترده تر خود را در" نه به رژیم جمهوری اسلامی" اعلام نمود.